مفهوم شبکه 4 :

مراحل یکه انجام میشود به شرح زیراست:

1.در مرحله اول برنامه کاربردی با فراخوانی "تابع تحلیل نام" ، تقاضای ترجمه آدرس www.microsoft.com را برای سرویس دهنده محلی ارسال کرده و منتظر می ماند.

 

 
 
2.در مرحله دوم ، سرویس دهنده محلی از سرویس دهنده Root) که حوزه های متفاوت را تفکیک می کند) آدرس ماشین یک DNS که متولی حوزه .com است را سؤال می کند
 
 
 
 
 
3.در مرحله سوم ، آدرس سرویس دهنده مربوط به حوزه .com بر می گردد.
 
 
 
 
4.در مرحله چهارم ، سرویس دهنده محلی ، از ماشین معرفی شده در مرحله قبلی ، آدرس سرویس دهنده مربوط به حوزه Microsoft.com را سؤال می نماید.
 
 
5.در مرحله پنجم فهرستی از سرویس دهنده های DNS مربوط به Microsoft.com بر می گردد.
 
 
6.در مرحله ششم، سرویس دهنده محلی تقاضای ترجمه آدرس نمادین www.microsoft.com را از DNS متعلق به حوزه Microsoft.com می کند.
 
 
 
7.در مرحله هفتم ، معادل آدرس IP نام www.microsoft.com برمی گردد.
در مرحله هشتم ، آدرس IP خواسته شده در اختیار برنامه کاربردی قرار می گیرد.
 

 

2 . پرسوجوی بازگشتی: 

 

 

در این روش هر گاه برنامه ای بخواهد آدرس IP معادل یک نام مثل cs.yale.edu را بدست آورد بگونه ای که قبلاً اشاره شد ، "تابع سیستمی تحلیل نام" را فراخوانی می کند. این تابع یک ماشین را بعنوان سرویس دهنده محلی از قبل می شناسد و بنابراین تقاضای تبدیل نام را به روش UDP برای آن ارسال کرده و منتظر جواب می ماند 
(پاسخ نهایی DNS طبیعتاً باید یک آدرس 32 بیتی معادل آدرس IP یک ماشین باشد)
دوحالت ممکن است اتفاق بیفتد:

ممکن است در بانک اطلاعاتی مربوط به سرویس دهنده محلی ، آدرس IP معادل با آن نام از قبل وجود داشته و بالطبع به سرعت مقدار معادل IP آن بر می گردد.مثلاً سرویس دهنده محلی در بانک اطلاعاتی خودش معادل IP نام cs.mit.edeu را نداشته و طبیعتاً نمی تواند آن را ترجمه کند. در چنین حالتی سرویس دهنده محلی موظف است بدون آنکه به تقاضا دهنده خبر بدهد، خودش رأساً به سرویس دهنده سطح بالاتر تقاضای ترجمه آدرس بدهد. در این حالت هم DNS سطح بالاتر به همین نحو ترجمه آدرس را پیگیری می کند یعنی اگر معادل IP آن نام را داشته باشد آنرا برمی گرداند و در غیر اینصورت خودش از سرویس دهنده سطح پایینتر تقاضای ترجمه آن نام را می نماید و این مراحل تکرار می شود. در روش پرس و جوی بازگشتی ماشین سرویس دهنده محلی این مراحل متوالی را نمی بیند و هیچ کاری جز ارسال تقاضای ترجمه یک آدرس بر عهده ندارد و پس از ارسال تقاضا برای سرویس دهنده سطح بالا منتظر خواهد ماند. بازهم تکرار می کنیم ، روشی که DNS برای ترجمه آدرس بکار می برد می تواند بدون اتصال (UDP) باشد که این کار به سرعت عمل ترجمه آدرس می افزاید.

دقت کنید که در روش پرس و جوی تکراری نسبت به روش پرس و جوی بازگشتی ، حجم عمده عملیات بر عهده سرویس دهنده DNS محلی است و مدیریت خطاها و پیگیری روند کار ساده تر خواهد بود و روش منطقی تری برای بکارگیری در شبکه اینترنت محسوب می شود. روش پرس و جوی بازگشتی برای شبکه های کوچک کاربرد دارد. 

3 . پرسوجوی معکوس: 

فرض کنید حالتی بوجود بیاید که یک سرویس دهنده DNS ، آدرس IP یک ماشین را بداند ولی نام نمادین معادل با آن را نداند. بعنوان مثال DNS مایل است بداند که چه نامی در شبکه اینترنت معادل با 195.13.42.7 می باشد. در چنین حالتی مسئله کمی حادتر به نظر می رسد ، چرا که برای ترجمه نامهای نمادین ، چون این نامها دارای حوزه و زیرحوزه هستند ، تحلیل آدرسها ساده است ولی ترجمه آدرس IP به معادل نام حوزه ، از چنین روابطی تبعیت نمی کند ،بعبارت بهتر هیچ ارتباط مستقیم و متناظری بین آدرسهای IP و اسامی انتخاب شده در اینترنت وجود ندارد. برای یافتن نامهای متناظر با یک آدرس IP باید یک جستجوی کامل و در عین حال وقتگیر انجام بشود. روش کار بدین صورت است که سرویس دهنده محلی یک تقاضا برای DNS متناظر با شبکه ای که مشخصه آن در آدرس IP ، مشخص شده ، ارسال می کند. بعنوان مثال آدرس IP شبکه ای را 138.14.7.13 در نظر بگیرید ، آدرس کلاس B و مشخصه آن 138.14.0.0 است . زمانی که مؤسسه ای یک کلاس IP ثبت می دهد یک سرویس دهنده DNS ، متناظر با شبکه خود ایجاد کرده و آنرا نیز معرفی می کند. سرویس دهنده محلی بایستی آدرس DNS متناظر با شبکه 138.14.0.0 را پیدا کرده و سپس برای آن یک تقاضا ارسال کند. DNS مربوط به این شبکه ، براساس زیر شبکه هایی که دارد این سؤال را از طریق سرویس دهنده های متناظر با هر زیر شبکه پیگیری می کند. (چون هر زیر شبکه یک سرویس دهنده DNS مخصوص به خود دارد) نهایتاً یک نام نمادین حوزه معادل با آن آدرس IP بر خواهد گشت.

جزئیات بیشتری درباره ی سرویس دهندهDNS :


چرابهیکDNSنیازداریم؟
در صورتی که قصد دستیابی به یک وب سایت خاص را داشته باشید ، در ابتدا لازم است که یک برنامه مرورگر نظیر  Internet Explorer  یا chrome Google   یا ... را فعال نمائید. مرورگر  به منظور اتصال به وب سایت درخواستی ، می بایست از آدرس IP آن آگاهی داشته باشد . توجه داشته باشید که صرفا" پس از آگاهی از آدرس IP وب سایت مورد نظر است که آدرس فوق در اختیار روتر قرار داده خواهد شد تا با توجه به مسئولیت خود ، بسته های اطلاعاتی درخواستی را به مقصد مورد نظر هدایت نماید .  با این که  هر وب سایت دارای یک آدرس IP است است ولی به منظور بازدید یک سایت ضرورتی ندارد که کاربران از آدرس IP آن آگاهی داشته باشند . شاید برای شما این سوال مطرح شود که چگونه چنین چیزی محقق می گردد . قبل از این که به این سوال پاسخ داده شود لازم است مجددا" به این نکته مهم اشاره گردد که آگاهی از  آدرس IP برای مبادله اطلاعات مبتنی بر پروتکل TCP/IP بین دو کامپیوتر ، یک امر ضروری است .
زمانی که شما مرورگر را فعال و نام یک وب سایت ( که به آن domain سایت و یا URL نیز گفته می شود ) را در بخش آدرس آن تایپ می نمائید ، بدون این که شما مجبور به آگاهی از آدرس IP آن باشید ، مرورگر مستقیما" به وب سایت مورد نظر خواهد رفت .
برای درک بهتر این موضوع اجازه دهید ادامه بحث را با یک مثال و مقایسه آدرس IP با آدرس پستی دنبال نمائیم .  شما نمی توانید بر روی پاکت نامه صرفا" نام دریافت کننده را بنویسید و پس از ارسال ، این انتظار را داشته باشید که نامه شما به درستی به مقصد برسد . اداره پست قادر به توزیع نامه شما به مقصد مورد نظر نخواهد بود ، مگر این که آن نامه دارای یک آدرس صحیح پستی باشد . مفهومی اینچنین نیز در رابطه با مشاهده و یا استفاده از  وب سایت ها وجود دارد . کامپیوتر شما نمی تواند از یک وب سایت استفاده نماید  مگر این که از آدرس IP آن سایت آگاهی داشته باشد . بنابراین ، اگر کامپیوتر شما نیازمند آگاهی از آدرس IP یک وب سایت قبل از دستیابی به آن است و شما آدرس IP را در مرورگر تایپ نمی نمائید ، آدرس IP از کجا و به چه صورت پیدا خواهد شد ؟ کلید حل این موضوع در دست سرویس دهندگان DNS است که مسئولیت آنها ترجمه اسامی domain به آدرس IP است.
در زمان پیکربندی پروتکل TCP/IP ( چه به صورت دستی و چه به صورت پویا و متاثر از خدمات ارائه شده توسط یک سرویس دهنده DHCP ) ،‌ اطلاعاتی نظیر یک آدرس IP  ، یک subnet mask و gateway پیش فرض تعریف و تنظیم می گردد .  همچنین در این رابطه از یک گزینه پیکربندی دیگر در بخش تنظیمات پروتکل TCP/IP که از آن با نام  Preferred DNS server نام برده می شود ، استفاده می گردد .
سرویس دهنده DNS ، بخشی از پیکربندی پروتکل TCP/IP بر روی یک کامپیوتر است . با تعریف و مقداردهی مناسب این گزینه ، کامپیوتر شما همواره آدرس IP اولین سرویس دهنده DNS را می داند  . توجه داشته باشید که یک کامپیوتر قادر به برقراری ارتباط با کامپیوتر دیگر با استفاده از پروتکل TCP/IP نخواهدبود مگر این که آدرس IP کامپیوتر مقصد شناخته شده باشد . 



فرآیند دستیابی به یک سایت :


زمانی که شما قصد دستیابی به یک وب سایت خاص را داشته باشید ، ماجرا با فعال کردن مرورگر و درج آدرس سایت مورد نظر آغاز می گردد .  مرورگر می داند تا زمانی که از آدرس IP وب سایت مورد نظر آگاهی پیدا ننماید ، نمی تواند صرفا" با آگاهی از URL به آن دستیابی داشته باشد . بدین منظور ، آدرس IP سرویس دهنده DNS از طریق تنظمیات پیکربندی TCP/IP بازیابی و URL درخواستی به سرویس دهنده DNS ارسال می گردد . سرویس دهنده DNS در یک جدول به دنبال URL می گردد . جدول فوق دارای دو ستون فرضی است که در یک ستون URL و در ستون دیگر آدرس IP معادل آْن قرار داده شده است . سرویس دهنده DNS در صورت یافتن آدرس IP ، آن را برآی مرورگر وب برمی گرداند تا این برنامه بتواند با وب سایت درخواستی ارتباط برقرار نماید . 
گرچه مطالب عنوان شده بیانگر یک فرآیند ساده است ولی در مجموع فرآیند ترجمه اسامی domain به آدرس IP  با روشی اینچنین کار می کند و سرویس دهنده DNS شامل رکوردی است که مرتبط با یک وب سایت خاص شده است .
در صورت مشاهده یک وب سایت بطور تصادفی ، به احتمال بسیار زیاد سرویس دهنده DNS شامل رکورد حاوی آدرس IP وب سایت درخواستی نخواهد بود و می بایست این درخواست در اختیار سایر سرویس دهندگان DNS گذاشته شود . با توجه به این که هم اینک میلیون ها وب سایت وجود دارد و هر روز نیز به تعداد آنها اضافه می گردد ، عملا" روشی  وجود ندارد که بتوان با یک سرویس دهنده DNS ،‌ تمامی آدرس های IP را در آن ذخیره و این سرویس دهنده نیز قادر باشد به هر درخواستی جهت اتصال به اینترنت پاسخگو باشد . علاوه بر این ، ایده استفاده از یک سرویس دهنده متمرکز می تواند هدف خوبی برای مهاجمان به منظور از کارانداختن آن باشد .
در مقابل استفاده از یک سرویس دهنده DNS متمرکز ، سرویس دهندگان DNS توزیع شده اند . بنابراین یک سرویس دهنده DNS دارای تمامی اسامی و آدرس های IP برای تمامی شبکه اینترنت نخواهد بود .
سازمان ICANN (InternetCorporation for Assigned Names and Numbers ) ، مسئولیت ثبت تمامی اسامی domain بر روی اینترنت را برعهده دارد . با توجه به این که مدیریت اسامی domain کار بسیار بزرگی است ، سازمان فوق ، مسئولیت بخش ها‍ ئی از آن را به سازمان های دیگر واگذار نموده است .به عنوان نمونه Network Solutions مسئولیت تمامی اسامی domain  که به com. ختم می شوند را برعهده دارد . سازمان فوق لیستی بزرگ از آدرس های IP نگهداری می نماید . در اکثر موارد ،‌ سرویس دهندگان DNS سازمان فوق حاوی رکوردهائی می باشند که به سرویس دهنده DNS مرتبط به هر domain اشاره می نماید. 

مثال 
برای آشنائی با فرآیند یافتن نام یک وب سایت ، فرض کنید قصد مشاهده وب سایت http://www.google.com را داشته باشیم . پس از تایپ آدرس فوق ، مرورگر آدرس درخواستی را برای سرویس دهنده DNS که توسط پیکربندی TCP/IP بر روی کامپیوتر شما مشخص شده است ارسال می نماید .  فرض کنید  سرویس دهنده DNS شما نسبت به آدرس IP وب سایت فوق آگاهی نداشته باشد . بنابراین آن را برای سرویس دهنده DNS مربوط به ICANN ارسال می نماید . DNS فوق آدرس IP وب سایت فوق را نمی داند ولی از آدرس IP سرویس دهنده DNS مرتبط با نام domain که به com . ختم می شود آْگاهی دارد . در ادامه ، آدرس سرویس دهنده DNS مربوط به domain درخواستی (در این مثال google.com ) برای مرورگر شما ارسال خواهد شد و در نهایت درخواستی برای سرویس دهنده DNS مربوط به domain  ارسال تا آدرس IP کامپیوتری با نام www مشخص و برای متقاضی بازدید از وب سایت برگردانده شود .
برای یافتن آدرس IP یک وب سایت ، می بایست مراحل متعددی با یک نظم خاص اجراء گردند . برای کمک در جهت کاهش تعداد درخواست های DNS ، نتایج آن با توجه به پیکربندی ماشین چندین ساعت و یا روز cache خواهد شد . بدین ترتیب ، کارآئی سیستم بهبود  و در میزان استفاده از پهنای باند به منظور ارسال و دریافت درخواست های DNS صرفه جوئی می گردد .
بدون وجود سرویس دهندگان DNS هر یک از ما مجبور خواهیم بود به منظور دستیابی به یک وب سایت آدرس IP آن را بدانیم . وجود میلیون ها سایت بر روی اینترنت ، بخاطر سپردن آدرس IP را به معظل بزرگی تبدیل خواهد کرد. سرویس دهندگان DNS با هدف حل چنین معظلی طراحی شده اند . 

در این مطلب به نحوه عملکرد سرویس دهندگان DNS به منظور ترجمه اسامی domain به آدرس IP اشاره گردید . توجه داشته باشید که ICANN و سایر سرویس دهندگان سطح بالای DNS به منظور توزیع درخواست بین تعداد بسیار زیادی از سرویس دهندگان DNS از روشی موسوم به load balancing استفاده می نمایند . با استفاده از روش فوق ، از حجم عملیاتی سنگین بر روی یک سرویس دهنده پیشگیری و جهت پاسخگوئی به درخواست های DNS وابستگی به یک نقطه متمرکز ایجاد نخواهد شد .

/ 6 نظر / 29 بازدید
سیده مائده

ممنووووووووووووووووووووووووون از تلاش بی وقفه تون

نازیلا

سلام ممنون از نظرت من ی گوشی سامسونگ دارم ک تاچش خراب شده چیکار کنم؟

ساده دل

با افتخار لینکتون کردم منم منتظرم شما لینکم کنید مرسی [چشمک][گل]

بشری

سلام لینکتون کردم منتظرم منو لینکم کنید موفق باشید

نادیا

سلام وبتون عالیه....لایک[قلب]به وب منم سربزنید بعدبگید که من هم بلینکمتون